Update

We zijn veilig en wel aangekomen terug in Lanaken.
Vandaag zijn we ook naar het ziekenhuis gegaan en gelukkig heeft Roel niks gebroken of gescheurd. Lopen zit er wel nog een tijdje niet in en morgen zal de dokter wel kunnen vertellen wat het probleem juist is.

Gegroet!

Dag 17 Grand Popo – Cotonou

Dag 17 Grand Popo – Cotonou

Wat een nacht! Voor het eerst niet zo vroeg op gelukkig. Fit waren we niet, integendeel! Ontbijten ging moeizaam, zweten deden we des te meer. Elke beweging was te veel. De mannen van het naaiatelier stonden ons ook al op te wachten aan het ontbijt met onze kostuums en die trip werd ons gelukkig bespaard. Een laatste speech van Gert en een prijsuitreiking volgden. Nog allemaal poseren voor de groepsfoto en dan was echt de laatste rit daar. Een korte rit van 82km naar Cotonou waar de auto's naar de haven moesten en we 's avonds onze vlucht terug naar huis hadden. Nat van het zweet kropen we voor de laatste keer in ons Dyaneke en vertrokken. Een laatste mooie rit langs het water met als hoogtepunten de Point of No Return, een grote poort waarlangs vroeger inwoners van Benin de boot namen naar het slavenleven en nooit meer zouden terugkeren, en een boottochtje door een lagune naar een café/restaurant uitgebaat door Belgen. Een super locatie en zalig plekje om even tot rust te komen. Met een Stella Artois aan de toog en het lekkerste eten tot nu toe in Afrika. Het werd wel nog even spannend toen we te horen kregen dat ze Seppe en Maartje in een ambulance hadden gezien en niet goed wisten wat er aan de hand was. Na bijna twee uur chillen begonnen we aan de laatste kilometers richting haven en kwamen goed op tijd aan in de luchthaven. Gelukkig stonden ook Seppe en Maartje daar en bleek dat onze grote vriend flauwgevallen was en na een kort bezoek aan het ziekenhuis stukje bij beetje weer helemaal de oude werd. In de luchthaven trokken we naar de toiletten om ons op te frissen met vochtige doekjes en onze Afrikaanse kostuums aan te trekken. Als Belgen gingen we de toiletten binnen, als echte Afrikanen kwamen we weer buiten.

Nu zitten we op het vliegtuig. Gegevens uitwisselen en oogjes dicht om binnen enkele uren wakker te worden in het koude België.

Tot snel België! Het avontuur zit erop, maar het was geweldig!

Bedankt aan iedereen!!!

Dag 16 Abomey – Grand Popo

Dag 16 Abomey – Grand Popo

Gelukkig kwamen ze nog net op tijd op ons raampje kloppen, want het was al bijna vertrekuur en we moesten nog ontbijten en ons helemaal klaarmaken. De wekker zetten was niet meer van onze gewoonte en na zo'n wilde nacht is dat ook niet het eerste waar je aan denkt. Haasten zat er ook niet in, want Roel kwam amper vooruit. Hij had wel degelijk iets ernstigs aan zijn voet en rijden zat er voor hem niet meer in. Eerst gingen we naar het ontbijt en even langs bij de dokter. Er is waarschijnlijk een voetbeentje gebroken en er kan voorlopig niks aan gedaan worden. Niet op steunen en voorzichtig zijn bleek de enige oplossing. Onze laatste officiële etappe stond op het programma met aankomst op de parelwitte stranden van Grand Popo. Een trip van 138km over asfalt en een leuke offroad om dan op 7km van het einde met z'n allen af te spreken bij de péage en van daaruit in konvooi naar de finish te rijden. Omdat we natuurlijk de laatste dag niet wilden verknoeien waren we heel voorzichtig en kwamen alsnog als vierde aan bij de péage! Hier begon het feest. Bier voor iedereen met een optreden van de plaatselijke muzikanten in de volle zon. Iedereen straalde en nam na enkele pinten terug plaats in de auto's om de laatste kilometers van ons avontuur te rijden. Een zegetocht voor iedereen door de straatjes van Grand Popo. Iedereen was fokswild en sprong van auto tot auto of gooide elkaar en de auto's vol water. Een prachtig zicht, alle 2pk'tjes achter elkaar in volle euforie. Zo reden we tot aan het hotel om daar nog een laatste keer te stoppen voor de officiële finish. Hier moesten we onze banden aflaten vooraleer we het strand opreden, want los zand en opgepompte banden betekent schuppen!

Het was zo ver, ik mocht de motor laten loeien en over de finish te glijden. Een zalig gevoel. Dyane zweefde over het zand en we hebben de finish gehaald!!!

Jammer voor Roel dat hij dit gloriemoment op een iets andere manier beleefde, maar trots en gelukkig was hij natuurlijk ook!

De auto's werden allemaal aan de rand van de oceaan geparkeerd in het zand en we moesten onszelf nog even beheersen en wachten tot iedereen klaar was om samen de zee in te lopen. Momenten om emotioneel van te worden. Na een trip van bijna 4000km doorheen West-Afrika, in een zelf opgemaakte 2pk met vele zware, maar vooral hele mooie momenten stonden we hier aan de finish. Enkele ogenblikken later liepen we als gekken de zee in en kon het feest helemaal losbarsten. Een cocktail uit een kokosnoot en het kind in onszelf helemaal naar boven laten komen.

Na dit euforische moment trokken we naar het zwembad en genoten daar nog even na. Ondertussen had Roel krukken gekregen en ging het voortbewegen al iets makkelijker. Naar de avond toe trokken we met Seppe en Maartje erop uit om traditioneel Afrikaans te gaan shoppen. Geholpen door een Fransman die in Benin woont trokken we eerst naar de stoffenwinkel om dan naar het naaiatelier te gaan waar we onze maten lieten opmaken. De juiste stofjes uitkiezen was geen sinecure, want het moest natuurlijk perfect passen. De mannen van het naaiatelier hadden een zware nacht voor de boeg, want ze moesten ons vier kostuums op maat maken. Na het passen dronken we nog eentje bij de Fransman thuis en trokken dan terug naar het hotel om van ons avondeten te genieten. Er stond een beachparty op het programma en we vlogen erin. Ondanks dat we bijna helemaal erdoor zaten vonden we – wat had je anders verwacht – onze tweede adem en gingen er volop tegenaan. De limbo ging z'n eigen leven leiden en iedereen had er zin in. Ook Gilbert haalde zijn dansschoenen boven en verbaasde ons allemaal met zijn eigenzinnige moves! Een afsluiter zoals het hoort te zijn en uiteindelijk nog met z'n allen het zwembad in voor de afterparty.

Geen idee hoe laat het is en wat er nog gebeurd is maar goeienacht België!

Dag 15 – Mount Kotou – Abomey

Dag 15 – Mount Kotou – Abomey

Deze morgen werden we wakker als typische Afrikaanse guardiens aan de receptie van het hotel. Omdat het gisteren nogal bewolkt was hadden we onze matras droog daar droog neergelegd. Omdat we een beetje in de weg lagen zijn we dan ook maar opgestaan om naar ons laatste ontbijt van de touareg trailcatering te gaan. De dag beloofde voor de eerste uren nogal saai te zijn. Eerst een kort stukje asfalt om dan weer over een lang stuk onverharde bobbelende weg te rijden aan 30km/u. Onderweg deelden we een laatste kado'tje uit aan een schooltje met allemaal piepkleine kinderen. Denkelijk een kleuterschool die nu ook een piepkleine rugbybal rijker zijn. Ze zullen wel opkijken als die rare bal alle kanten uit springt. Ook keken we weer op wat voor auto's over deze weg rijden en vooral hoe. Zonder vering, 3 verdiepen hoog geladen en nog eens volgepropt met mensen waren we verwonderd toen ook dit voertuig – weliswaar 2u later als ons – de grenspost met Benin haalde. Dat hij dat haalde wisten we omdat we weer te maken kregen met Afrikaanse bedienden die het werken absoluut niet uitgevonden hebben en te keer gaan als een schildpap onder de valium. Het nadeel was ook dat we met bijna heel de groep tegelijk aankwamen en ze dus helemaal niet wisten waar ze het hadden. Maar goed, geduld is een mooie deugd en uiteindelijk raakten we zonder problemen Benin binnen. De laatste 80km was over mooie Beninse wegen langs mooie natuur, grotere dorpen en vele scholen. Ook het verkeer werd steeds drukker en de plaatselijke zuiplap had zijn brommer volgeladen met 7 bakken bier. Bij ons zou het amper met de auto vervoerd kunnen worden, maar een beetje creativiteit en zelfs met de brommer kan je een serieuze poolparty voorzien! Een uurtje later reden we Abomey binnen, het mekka van de voodoo cultuur. We parkeerden onze Dyane bij Chez Monique waar voor het eerst sinds lang nog eens een hotelkamer zouden betreden en gingen een hapje eten. Hier eet je de beste frieten was Afrika was ons gezegd en lekker was het zeker. Weliswaar met het typische kippetje erbij, maar voor wat meer variatie konden we ook genieten van een tomatensaus met ajuin. De uitlaat kon weer getest worden!

Na het eten zochten we een cybercafé op en kocht Roel z'n eerste Afrikaanse kostuum. Een prachtig kleurenpalet dat bij ons eerder tussen de pyjama's zou hangen, maar dat wel ook even zalig aanvoelt als een pyjama. Toen we de blog weer up to date gebracht hadden trokken we terug naar het hotel voor ons avondmaal. Het begin van wat een spannende avond zou worden.

We werden culinair verwend met een lekker voorgerechtje bestaande uit groentjes en een stukje vlees, gevolgd door een herhaling van ons middagmaal, dit keer echter de kip vervangen door konijn. Wat ons de wenkbrauwen deed fronsen, want we hebben de afgelopen weken nog geen enkele konijn gezien. Toen bleek dat Gert – de organisator – de afgelopen 10 jaar hier nog nooit een konijn gezien heeft en de ober wel degelijk beweerde dat het Beninse konijn bleek, werd het vraagstuk alleen maar complexer. Maar veel tijd hierover na te denken hadden we niet want na het eten stonden de brommertaxi's klaar om ons naar een echte voodoo ceremonie te brengen. Na een rit achterop bij iemand die zelf de weg niet wist kwamen we uiteindelijk toch allemaal op dezelfde plaats aan en mochten we plaatsnemen op de banken. Op de achtergrond tamtams en jambees, op de voorgrond een soort gekke ceremonie meester en telkens opnieuw iemand die in een groot, strooien- kostuum met typisch voodoomasker rondjes begon te lopen en het stof deed opwaaien. Op het hoofd van het kostuum was een vis gemonteerd en als ik goed begrepen heb wat de kindjes mij vertelden gaat het over die vis, die acht keer sterft en acht keer verrijst. Telkens stierf het gekke wezen ook, waarop ze ons op een illusionistische wijze deden geloven dat er niemand onder het kostuum zat en daarna het vreemde wezen weer rondjes lieten lopen. Op een gegeven moment kwamen ze op de proppen met een levende kip in de handen om deze enkele momenten later voor onze ogen te vergassen en tot een dood wezen te herleiden. Het is allemaal wat anders als een eucharistieviering in onze St Ursulakerk. Toen de ceremonie meester met gekke dansjes op de proppen kwam en Roel, mij en Seppe om de beurt bij hem riep om mee te dansen was het feest compleet. Het hoogtepunt van het hele gebeuren volgens onze collega's en gevleid dat we waren allicht. Een kleine anticlimax was het wel toen de dorpsgek, die we ondertussen al enkele slokken van onze Cointreau hadden gegeven, de fles uit Roel zijn handen trok en in het donker verdween. Achtervolgen bleek nutteloos, maar gerechtigheid geschiedde toen de eigen bevolking het heft in handen nam en we later op de avond aan de bar onze fles weer voorgeschoteld kregen door onze voormalige taxichauffeur. Sympathieke mensen toch!

De sfeer aan de bar werd steeds gezelliger en nu liggen we eindelijk in bed. Of dat tweede deel cointreau een goed idee was moet je maar aan Roel vragen. We liggen in comfortabele bedden, maar Roel dit keer met een kapotte voet. Over een muurtje springen in het pikken donker is helaas slecht afgelopen en hopelijk is zijn voet niet gebroken. Hierover later meer, eerst de oogjes dichtdoen en hopen dat de zwelling morgen minder is!

Goeienacht België en tot morgen!

Dag 14 – Licee Camp – Mount Kotou

Dag 14 – Licee Camp – Mount Kotou

Na een nacht ruzie met de matras en de slaapzak was het al snel opstaan geblazen. Het duurde even om bij positieven te komen en voor we het doorhadden zaten we al in de auto op weg naar Mount Kotou. Elizabeth en Ronny zaten al strak in hun wielrennerspak en we gingen op zoek naar de perfecte locaties om action pictures te schieten. Gezelligheid op en top en vooral lachen geblazen toen Ronny aan de beurt was. Hij was nog maar net op zijn fiets gestapt om een kleine helling af te rijden toen hij helemaal over de kop sloeg. Hilariteit alom en meteen het juiste beeldmateriaal om promo te maken. Juiste locaties spotten was niet al te moeilijk want alles hier in Togo is even mooi. Leuke dorpjes en natuur om U tegen te zeggen. Na enkele geslaagde shoots besloten we door te rijden om vandaag goed op tijd de eindbestemming te halen. Na een tijdje belandden we in een vrij groot stadje waar we besloten te stoppen voor een drankpauze en de plaatselijke markt te bezoeken. Alles was er te vinden en ook de plaatselijke slager stond hevig op zijn prooi in te hakken. We deden ook al wat ideeën op voor onze Afrikaanse outfit die we nog op maat gaan laten maken, dronken iets in een bar met geverfde tafels en stoelen (!) en zetten onze tocht verder. Via fel stijgende en dalende wegen onder de eerste Afrikaanse wolken van deze vakantie begaf onze rem het steeds meer en was dalen nogal spannend. Dat de remmen het in deze hitte na zware belasting begeven is niet abnormaal en daar heeft zowat iedereen last van, maar of ons dat geruster moet maken weet ik niet. Altijd leuk ook als het eindelijk terug vlak is dan. Een korte tankpauze in het volgende dorpje bracht ook ineens ons eerste souvenir met zich mee. Een echte Afrikaanse machete. Hierna volgde een volledig vernieuwde weg alvorens we de berg van Mount Kotou begonnen te beklimmen. Als derde kwamen we uitgehongerd aan en bestelden ons friet biefstuk in het restaurant. Mount Kotou staat bekend om zijn vlinders, bananen- en ananasbomen. Om deze van dichtbij te bewonderen besloten we een wandeling te maken met een gids, Jean Claude genaamd. Prachtig wat we allemaal te zien kregen. Na zoveel uren in een geit doorgemaakt te hebben deed echt deugd Togo eens op een andere manier te aanschouwen. Adembenemende natuur en leuke uitleg van de gids maakte het helemaal af en zorgde voor een unieke ervaring. Van cacaobonen over koffiebonen tot ananassen, bananen, kleurstoffen en vlinders. Ook cowboy Seppe, een lollige Turnhoutenaar, en Roel met zijn koppelkunsten maakten het helemaal compleet. Net voor het donker zat het erop en ook ons tweede souvenir werd een feit: een collectie opgezette vlinders! Na een klein onderhoud aan onze Dyane en weer een uitgebreid avondmaal hebben we ons toch maar weer overgegeven aan Sambuca en gaan we zo dadelijk ons bed in. Morgen bereiken we het laatste land van onze trip, Benin. Opnieuw een grensovergang met de nodige bezoeken aan douane en politie en een overnachting bij big mama Monique en met een beetje geluk een typische voodoo beleving.

Goeienacht België en tot in Benin!  

Dag 13 Sokode – Licee Camp

Dag 13 Sokode – Licee Camp

Deze morgen werden we wakker voor het schooltje toen de eerste vlijtige leerlingen al aankwamen. Onder gefascineerde ogen ruimden we ons kampement op en deden de motoren galmen richting Sokode centrum om er op zoek te gaan naar een warme bakker en een internetcafé om de blog nog eens te updaten. Beide zoektochten werden een succes. Een heerlijk ontbijt bij bakker Bouba bracht ons op krachten. Een ruime keuze aan brood met worstenbroodjes – gevuld met gehakt, ui en paprika – en croissants en een koekje in hartjesvorm om het helemaal compleet te maken. Dan naar het internetcafé waar, na terug gewend te geraken aan Windows 95, ook het uploaden van de teksten een succes werd. Hierna volgde een rustig ritje waarin we ook af en toe van auto en copiloot wisselden totdat we na een korte en vooral heel vlotte omleiding plots aan de voet van een enorme berg stonden. De thermometer gaf 55°C aan (al zal het iets minder geweest zijn) en het was duwen geblazen in de volle zon. Een stenen helling waar zonder hulp geen omhoog komen aan was. Het eerste deel lukte nochtans aardig, maar na de tweede bocht moesten ook wij ons gewonnen geven. Gelukkig was Sammy in de buurt met zijn Toyota jeep en heeft vervolgens de ene geit na de andere de berg opgetrokken. Om gewicht te besparen zijn we met een deel naar boven gewandeld en dat was geen lachertje. De eerste keer bijna uitgedroogd bleef het licht aan het einde van de tunnel bocht na bocht uitgesteld. De prachtige natuur maakte het leed lichter en eenmaal boven smaakte zelfs Bavaria naar goud in je mond. Hoe rustig het eerste deel van de tocht was, des te zwaarder kreeg Dyane het nu te verduren. De juiste baan zoeken tussen de kleine ravijnen in de weg was soms onmogelijk en de blutsen in het chassis werden talrijker en talrijker. Na elke hindernis was het hopen geen stukken te hebben en rustig te kunnen verder bollen tot we terug op de normale weg uitkwamen. Hierna was het nog slechts een formaliteit om weer eens een dag heelhuids aan te komen met een geweldig gevoel na het overwinnen van weer een prachtig maar heel zwaar parcours. Ook de verwondering voor 2pk'tjes in het algemeen blijft stijgen. Aangekomen in het kamp trokken we meteen naar de bar om een mooie avond te openen. Mensen hier hebben nog nooit blanken gezien, tenzij eens sporadisch op een foto en voor hen is ons een intreden vergelijkbaar met een invasie van marsmannetjes bij ons op het Europaplein. Elke beweging die we deden werd nauwkeurig onder de loep genomen en het publiek werd talrijker en talrijker. En wat doe je als je zoveel publiek hebt en Roel en Jasper zijn van de partij: entertainen! Het begon met het aanleren van de wave om dan de muziek op te gooien en de negertjes Belgische danskunsten te tonen en mee op sleeptouw te nemen. Het enthousiasme was vooral enorm op de eerste rijen en de sfeer was op en top! We dansten ons in het zweet en de snake kon natuurlijk niet vergeten worden. Ook Roel zijn elastieken benen deden ogen verbazen en we gingen door tot het etenstijd was. Druipend en uitgeput gingen we aan tafel en bleven onze fans toekijken wanneer we klaar zouden zijn om het feestje verder te zetten. Na het eten was het echter douchetijd en daarna zijn we dan maar in de Sambuca gevlogen. Licht in ons hoofd gaan we nu toch erin kruipen want morgenvroeg is het om 6u vertrekken voor een fotoshoot met de organisatie. Promofoto's voor een mountainbike challenge in Togo dus toch best fit zijn!

Goeienacht België!

Dag 12 – Mango – Sokode

Dag 12 – Mango – Sokode

Voor een keer hebben we uitgeslapen tot half 8. Het levensritme hier is heel anders. Als er al sprake is van ritme. De mensen hebben hier zo veel tijd en zo weinig te doen dat ze dag en nacht leven naargelang het uitkomt. Voor ons is het wel een hele aanpassing aangezien het hier 12u dag is en 12u nacht en de dag begint rond 6u dus is het wel noodzakelijk dat we zo vroeg opstaan om iets eraan te hebben. Wat dan weer wel moeilijk is, is het slaapuur evenredig te vervroegen. Echt uitgeslapen waren we niet, maar als we naar David keken denk ik dat we zeker niet mochten klagen! Onze lekker frisse douche heeft wel niet lang nagezinderd. Wat een hitte vandaag! Een keer bukken, buigen, springen of gewoon al aanwezig zijn liet het zweet al van je aflopen. Nog even een kijkje gaan nemen bij een immense baobab boom vlakbij en dan weer op weg. Vandaag naar destination unknown. Voor vannacht mochten ons eigen slaapplek kiezen. We vertrokken langs eerst weer de steeds verrassende Afrikaanse tarmac om dan een prachtige offroad piste aan te gaan. Rotsen, grind, zand en vooral heel veel stof. Het wordt steeds wat meer bergachtig en zo mooi groen dat heel mooi samen gaat met al die donkere kopjes langs de weg. Roel had al een tijdje de idee eens zonder voordeuren te rijden. Vandaag kwam het er dan eindelijk van. Net vandaag! Juist nadat we de bestuurdersdeur in het koffer gelegd hadden bestonden de paadjes uit zand, zand en ... zand. Alles vloog langs alle kanten binnen en kroop overal tussen. Het was letterlijk zand vreten en onze auto werd een woestijn op z'n eigen. Uitleven konden we ons wel! Nadat we aan het einde van Burkina Faso even gespaard bleven van de bedelende kinderen, is dat hier in Togo weer helemaal terug. En tot in het kwadraat van ervoor. Iedereen langs de kant is op het eerste zicht laaiend enthousiast, maar het enige wat ze eigenlijk roepen is cadeau! Of argent! Zwaaien zoals bij ons kunnen ze wel maar meestal staan ze met de handen open over elkaar alsof ze voor de communie gaan en wij de priesters van dienst zijn. Het erge is dat als je al iets zou geven, ze niet eens tevreden zijn en steeds meer willen, terwijl de armoede hier in deze contreien niet eens zo erg is en ze allemaal gelukkig zijn met hun leventje. We hebben vandaag ook veel schoolgaande jeugd gezien, allemaal mooi in hetzelfde uniform. Voor het eerst zijn we kunnen stoppen bij een plaatselijke bar. Wat een geweldig moment toen we de auto parkeerden en ik met de camera in de hand gewoon op straat ging staan. Een immense groep kinderen kwam op me afgelopen en probeerde zich binnen het kader te drummen. Telkens ik mijn handen de lucht in stak om een foto te maken deed heel de groep synchroon mee. Prachtig om te zien en te beleven. Daarna zetten we ons op het terrasje en konden we helemaal genieten van een grote Afrikaanse pint in de bar Cameleon. De avond begon alweer te vallen we hielden het dus maar bij eentje, want we moesten toch nog wat kilometers afleggen en een slaapplaats zoeken. Het laatste stuk was weer meer gaten als weg en uiteindelijk besloten we te stoppen bij een schooltje om onze tenten op te slaan. We hoopten in eerste instantie de jungle in te trekken maar om hier een goede plek te vinden in het donker is onbegonnen werk. Dus we hebben het braaf gehouden, maar daarom niet minder gezellig. Lekker ons eigen potje gekookt en gepraat over koetjes en kalfjes en geiten. Een rustig avondje en morgen weer op tijd op, want de school begint hier om 7u en we kunnen dus best zorgen hiervoor klaar te zijn om te vertrekken. Niet dat ze hierover echt een probleem zouden maken, maar ik wil niet dat m'n matras weer kapot gaat doordat er 100 kinderen komen op liggen.

Goeienacht België en be cool, stay in school!